คุณต้องไปจริงๆ หรอ ?
ฉันสัญญาไว้แล้ว.
ฉันบอกเขาว่าฉันจะไปหาเขา.
แต่คุณจะไม่มีทางกลับมาได้นะ !
ขอบคุณค่ะ.
อย่าไปเลย ! ได้โปรด !
ผมน่ะ...
แผ่นดินไหวหรอ !
โอเคหรือเปล่าครับ, หัวหน้า ?
- โอเค. - เราพร้อมแล้วครับ. ขนของขึ้นรถตู้หมดแล้ว.
เดี๋ยวตามไป.
จิเนอิ สตูดิโอ
น่าเศร้าสำหรับ จิเนอิ สตูดิโอ ...
ประกาศว่า เครืองไม้เครื่องมือของสตูดิโอ พ้นสมัยไปแล้วและจะต้องถูกปิดลง.
โปรเจ็คท์นี้เพื่อเป็นการยกย่อง ดาราที่ยิ่งใหญ่ที่สุด, คุณ ฟูจิวาระ ชิโยโกะ...
ผู้ที่ได้ผ่าน 70 ปีแห่งประวัติศาสตร์ ของที่นี่มา...
นี่เป็นเสียงบรรยาย ! ฉันจะอยู่ในจอไม่ได้ !
ถ้าเราได้รับอนุญาต ให้สัมภาษณ์เธอเร็วกว่านี้...
เราก็คงไม่ต้องมาจัดฉากหรอก !
เธอไม่แสดงอีกแล้วนี่ !
งั้นก็น่าจะถ่ายทำซะตั้งแต่ เมื่อ 30 ปีมาแล้ว !
ยายประสาทคนนั้น... ซ่อนตัวเองไว้อย่างกับฤาษีแหน่ะ !
ครั้งต่อไปฉันฆ่านายแน่ !
แต่ไม่ว่าเธอจะเคยเป็นดาราใหญ่ แค่ไหนมาก่อน, ตอนนี้เธอก็อายุมากกว่า 70 แล้ว.
ผมหมายถึง... เธอแก่หง่อมแล้ว !
ดูนั่นสิ !
อยู่นั่นเอง !
อย่าคาดหวังมากเกินไปดีป่ะ ? เรายังไม่รู้แม้กระทั่ง...
ว่าตอนนี้หน้าตาเธอเป็นไงแล้ว.
เธอไม่มีทางแก่ลงหรอกเว้ย !
เอ่อ...
คุณนายคะ !
คุณ ฟุจิวาระ อยู่ที่นี่คนเดียวหรอครับ ?
อยู่มาหลายปีแล้วค่ะ... เพื่อนของเธอ ก็คือพวกหนังสือ และสวนของเธอ.
นี่คือชาสมุนไพรที่เธอทำด้วยตนเองล่ะ.
คุณโชคดีมากเลย...
เธอตกลงให้คุณเข้าพบ และสัมภาษณ์เธอได้.
เราต้องเผชิญปัญหามากมาย กว่าจะตามตัวเธอพบ.
นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ.
คุณบอกว่าคุณมีอะไรบางอย่าง จะมอบให้เธอหรอ ?
เอ่อ, ครับ...
ธรรมดาก่อนที่เธอจะพบคนแปลกหน้า, ปฐพีก็จะเคลื่อนไหว.
อะไรเคลื่อนไหวหรอจ้ะ คุณ มิโน ?
"ปฐพีเคลื่อนไหว,"ค่ะ คุณนาย.
แผ่นดินไหว... เมื่อตอนเมื่อเช้านี้ไงคะ.
ไม่ใช่อะไรนั่นหรอกจ้ะ !
ฉันคิดว่าเวลาของฉันมาถึงแล้ว !
สบายดีมั้ยคะ ? ฉัน ฟูจิวาระ ชิโยโกะ.
วันนี้เป็นวันที่ดีเยี่ยมจริงๆ ครับ. เรารู้สึกเป็นเกียรติอย่างที่สุดเลย.
โอ้, อย่าพิธีรีตองไปเลยค่ะ.
คุณมาจาก สตูดิโอ...
"โรทาสุ"ครับ.
หมายถึง "ดอกบัว" น่ะครับ.
โอ้ว, ฉันชอบดอกบัว !
ผมทราบดีครับ. ดังนั้นเลยเอามาใช้เป็นชื่อสตูดิโอของเรา...
พวกนั้นคงจะออกดอกในไม่ช้านี้หล่ะ.
ในบทกวีใช้มันเป็นสัญลักษณ์...
ใช่ครับ ! "บริสุทธิ์อย่างสิ้นเชิง."
แล้ว, คุณ ทาชิบานะ... คุณพูดว่า คุณมี 'บางอย่าง' มาให้ฉัน.
อ่อ, ใช่ครับ ! โทษที...
ผมได้เก็บรักษาสิ่งนี้...
ผมได้เก็บรักษาสิ่งนี้เพื่อคุณ จนกระทั่งผมสามารถหาตัวคุณพบ.
ฉันไม่ได้นึกถึงมันมานานหลายปีแล้ว.
กุญแจนั่นมี บางอย่างที่สำคัญหรอครับ ?
นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุดเลยล่ะ.
ขอบคุณค่ะ, คุณ ทาชิบานะ. แต่คุณได้มันมาจากที่ไหนหรอคะ ?
เอ่อ... คือ, หลายปีมาแล้ว ใครบางคนที่ จิเนอิ สตูดิโอ เจอมันเข้าครับ.
ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า มันจะมาอยู่ในมือของฉันอีกครั้งหนึ่ง.
งั้น, ฉันว่าปฐพีกำลังบอกให้เรา เริ่มต้นได้แล้วมั้งคะ.
เอ่อ, แน่นอนที่สุดครับ.
โชคชะตาของฉันดูเหมือนจะ ผูกพันกับแผ่นดินไหว.
ฉันเกิดในปี คศ.1923.
ตอนแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในคันโต...
พ่อของฉันอยากมีลูกเสมอมา ! พ่อตาย, และมันดูเหมือนกับว่า...
ต้องเอาชีวิตของพ่อ แลกกับชีวิตของฉัน.
ร้านค้าที่พ่อทิ้งไว้เบื้องหลัง...
ทำให้แม่กับฉัน ยังมีชีวิตที่ดีได้อยู่.
ฉันโตขึ้นในโลกที่อันตราย ในยุคแห่งการเริ่มต้นความยุ่งเหยิงทั้งหมด...
การเมืองในตอนนั้น เปลี่ยนทิศทางไปทางขวาจัด.
แต่พวกนิตยสารผู้หญิง สำคัญกับฉันมากกว่า, ฉันว่างั้นนะ.
ฉันจ้องมองไปที่รูปภาพ และก็ฝันถึง วันที่ฉันจะได้พบกับเจ้าชาย.
เมื่อไหร่ที่...
สตูดิโอค้นพบคุณเข้าครับ ?
ฉันก็ไม่รู้ว่า...
อะไรที่ทำให้ผู้บริหาร แห่งสตูดิโอ จิเนอิ...
เห็นในตัวเด็กสาวจมูกบี้ตัวเล็กๆ ที่กำลังเดินไปโรงเรียน.
ไม่มีทางที่ผมจะพูดให้เปลี่ยนใจได้เลยหรอ ?
ไม่มี.
แม่ของหนูที่นั่งอยู่นี้...
คิดว่าการไปเป็นนักแสดง เป็นอาชีพที่ไม่แน่นอนค่ะ.
"ไม่แน่นอน," เธอบอกว่างั้นหรอ ?
คุณนาย !
หนังเรื่องใหม่ของเราจะถ่ายทำที่ แมนจูเรีย. มันจะเป็นกำลังใจให้ทหารของเราที่โน่น...
และจะหนุนใจประชาชนทุกคน ในชาติของเราได้ !
แน่นอน...
ชิโยโกะ ต้องการจะรับใช้ประเทศชาติของเธอแน่ !
เอ่อ...
บางทีนะ, แต่เด็กคนนี้ ขี้อายเกินไปที่จะไปเป็นนักแสดงได้ !
เธอจะต้องหาสามี และร้านค้าก็จะตกเป็นของเธอต่อไป.
ใช่มั้ยจ้ะ ?
ร้านขนมจะสำคัญกว่าประเทศชาติไปได้ไง ?!
แล้วการที่ผู้หญิงอยู่ที่บ้านและเลี้ยงดูลูกๆ ของเธอ ไม่เป็นการรับใช้ประเทศชาติหรอ ?
สัปดาห์สุขภาพแห่งชาติ ชาติของท่านต้องการท่าน !!
เอ่อ...
เรากำลังถ่ายอะไรกันอยู่เนี่ย ?
คุณ ชิโยโกะ !
ผมรู้สึกเหมือนเป็นพวก ชอบแอบตามสาวเลยอ่ะ !
โทษทีนะ!
พอดีฉันกำลังรีบ.
มีบางอย่างกำลังเกิดขึ้น...
อย่าบังกล้องสิครับ !
- เขาไม่อยู่ที่นี่ ! - ไปทางโน้นสิ !
มีผู้ชายที่ถืออะไรบางอย่างอยู่ ผ่านมาทางนี้บ้างมั้ย ?
เขาวิ่งไปทางนั้นค่ะ.
ไปเร็ว !
นี่...
ต้องใช้ความกล้ามากเลย ที่ให้ที่พักพิงแก่ใครสักคนแบบนั้นได้ !
หมอนั่นเป็นใครกันนะ ?!
ขอฉันดูได้มั้ยคะ ?
มันเพิ่งร่างไว้น่ะ.
ฉันจะวาดให้เสร็จเมื่อกลับถึงบ้านแล้ว.
หน้าหนาวที่นั่นหิมะขาวโพลน สุดลูกหูลูกตา.
ฉันอยากจะตั้งขาตั้งภาพ บนหิมะนั่น...
และวาดมันให้เสร็จ ตอนที่ฉันเริ่มหนาวจนเจ็บมือ.
ในผืนดินที่ขาวบริสุทธิ์นั้น...
เธอจะรู้สึกเหมือนกับว่า อยู่ในโลกที่แสนประหลาด, ห่างไกลออกไป.
ฉันอยากไปที่นั่นจัง.
ได้สิ...
เพื่อเป็นการขอบคุณ, ฉันขอเชิญเธอไปที่นั่น เมื่อสันติภาพมาถึงแล้ว.
ดวงจันทร์เต็มดวง...
ยังจนกว่าจะพรุ่งนี้น่ะ.
แต่ฉันชอบช่วงนี้มากที่สุด.
ก่อนที่ดวงจันทร์จะเต็มดวง มันจะเริ่มสว่างน้อยลง.
แต่คืนวันที่ 14, มันยังคงมีวันพรุ่งนี้... และความหวัง.
ฉันต้องไปแล้วล่ะ.
แต่คุณเจ็บอยู่นะ !
เพื่อนของฉัน กำลังต่อสู้อยู่ใน แมนจูเรีย.
ถึงแม้พู่กันจะช่วยอะไร ไม่ได้มากก็ตามที.
นี่น่ะหรอ ? มันคือกุญแจสำหรับ สิ่งที่สำคัญที่สุด.
สิ่งที่สำคัญที่สุดหรอ ?
เดาสิ.
ไม่รู้สิคะ. แต่อย่าบอกฉันเลย. วันพรุ่งนี้ค่อยบอกก็แล้วกัน.
สัญญานะคะ ?
บอกเรามาน่า !
เธอกำลังอินเลิฟกับใครบางคนหรอจ้ะ !
รักครั้งแรกอ่ะ !
ฉัน...
น่ารักดีเนอะ !
แม้แต่คนแก่ครั้งนึงก็เคยเป็นหนุ่มสาว.
นั่นกุญแจดอกที่คุณมอบให้เธอนี่ ?
เขาคงไปไม่ได้ไกล ! ค้นหาไปเรื่อยๆ !
คุณหนู !
ขอบคุณสวรรค์ที่คุณหนูปลอดภัย ! มีโจรอยู่ในห้องเก็บของแน่ะครับ !
เขาไม่เป็นไร. เขาไปที่สถานีรถไฟแล้ว.
ผมดีใจจริงๆ ที่คุณหนูไม่เจ็บตรงไหน !
หัวหน้าเสมียน ! อย่างง้าน !
งานนี้เหนื่อยจริงๆ !
เดี๋ยว !
รอเดี๋ยว!
เดี๋ยว ! รอก่อน !
ฉันจะไป !
ฉันจะไปหาคุณ !
ซึ้งจังเลยอ่า !
ฉันร้องไห้ 53 ครั้ง ในฉากนี้ !
มันกลายเป็นหนังตั้งแต่เมื่อไหร่อ่า ?!
นั่นเป็นตอนที่ฉันเริ่มสร้างหนัง.
ทราบแล้วครับ.
มันเริ่มยังไงครับ ?
ก็, คุณจำที่ ผู้บริหารสตูดิโอพูดว่า...
หนังเรื่องต่อไปของเขาจะถ่ายทำใน แมนจูเรีย ใช่มั้ย...
แมนจูเรีย ! ใช่แล้ว !
ขอบใจนะ, ชิโยโกะ.
ฉันรู้ว่าเธอต้องตอบตกลงแน่ !
คือ, หนูควรจะรับใช้ประเทศชาติ...
ไม่ใช่หรอคะ ?
รู้แล้ว...
คุณกำลังจะตามเขาไปนี่เอง !
ใช่ค่ะ !
ฉันไม่สนใจเกี่ยวกับหนังหรอก !
ชิโยโกะ
ชิโยโกะ จะเล่นเป็นตัวนำ.
สบายดีมั้ยคะ ?
ฉันมั่นใจว่าเธอต้องรู้จัก...
ชิโม เอโกะ, ดาราใหญ่ของเรา...
สวัสดี, ชิเอโกะ.
อย่าคิดมากไปเลยน่า !
นี่ !
ฉันรู้จักเขานี่...
เอาคืนมานะ !
ดูเหมือนว่าพ่อ หานักแสดงหญิงให้ฉันได้แล้วนะเนี่ย !
อ้าว ! ทำงานเร็วจังนะ, "ซันนี่".
"ชิซึโกะ," ใช่มั้ยเนี่ย ?
"ชิโยโกะ."ค่ะ
นี่คือ"คุณ โอทาคิ", ลูกชายของท่านผู้บริหาร.
ผู้กำกับหนุ่มอนาคตไกล.
เขาชอบทดสอบนักแสดงสาวๆ.
โทษทีนะ. ฉันไม่ควรมาแหย่เธอเล่นเลย.
ใครบางคนทิ้งมันไว้ให้ฉัน.
ถ้าฉันพบเขาใน แมนจูเรีย, ฉันอยากจะมอบมันคืนให้เขาไป.
เราไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อสนุกกันนะ.
เขาเป็นใคร ? เขาชื่ออะไร ?
ฉันไม่รู้ค่ะ.
แล้วเธอจะหาเขาพบได้ยังไง ?
เขาวาดรูป.
- วาดรูปอะไร ? - ไม่รู้สิคะ.
วาดอะไรก็ยังไม่รู้เลยหรอ ?
แต่...
ฉันมั่นใจว่าเขาอยู่ใน แมนจูเลีย !
ไม่เคยได้ยินว่ามีใครแบบนั้น.
ฉันจำฉากนี้ได้ !
แต่ฉันมั่นใจว่าเขาอยู่แถวนี้แน่ !
ฉันไม่อยากให้พวกมือสมัครเล่น มาป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ !
ฉันจะไม่ไปไหน !
ฉันข้ามมหาสมุทร...
เพื่อมาที่นี่, และ...
ฉัน... ฉัน...
ผู้กำกับ ! นี่อะไรกันเนี่ย ?!
เด็กนี่จำบทตัวเองไม่ได้ !
โอเค, โอเค !
ก่อนอื่นเธอต้องทำให้ตัวเธอ ให้กลายเป็นคาแร็คเตอร์ของเธอ...
บทก็จะพรั่งพรูออกมา อย่างเป็นธรรมชาติจากภายในเอง.
ค่ะ.
ฉันบอกเธอแล้วไงว่าไม่มีบท ให้สำหรับพวกสมัครเล่น !
ฉัน... ฉันแค่อยากจะพบเขาแม้เพียงสักครั้ง !
เยี่ยม ! ถ่ายทำต่อไปได้ !
ทำได้ดีมากครับ.
นั่นเยี่ยมไปเลย.
เธอแสดงได้นี่.
คุณเป็นอะไรไปอ่ะ ?
แล้ว... ได้เงื่อนงำของคนที่เป็น เจ้าของกุญแจบ้างมั้ย ?
เธอยังไม่ยอมแพ้อีกหรอ ?
ทำไมไม่ไปถามหมอดูล่ะ ?
มีอยู่คนแถวนี้ เขาว่ากันว่าแม่นมากนะ.
ทำนายดวงชะตา
ชายคนที่เธอมองหาอยู่ทางทิศใต้.
เขาวาดรูป. เขาตัวสูง.
และเขาจะปรากฏตัว เพื่อตามหากุญแจใช่มั้ย ?
คุณรู้จักเขาหรอคะ ?
แต่ว่าชายคนนั้น...
บอกฉันที ! ได้โปรด ! เขาอยู่ที่ไหนคะ ?
ทิ้งกองถ่ายมาหรอเนี่ย ?! ไม่เป็นมืออาชีพเอาซะเลย !
นายนี่มันไม่เข้าใจผู้หญิงเล้ย.
แล้วคุณเข้าใจหรอ ?
มีการจับกุมผู้ชุมนุมประท้วง ใน แมนจูเรีย เหนือ
แต่เขาเป็นคนที่โชคดีจริงๆ ,ถ้าเธอ ตั้งใจจะตามเขามาถึงขนาดนี้.
คนๆ นั้นน่าจะเป็นฉันนะ !
ชิโยโกะ ! คุณ ชิโยโกะ !
พวกชาตินิยมหรอ ?
หรือว่าพวกคอมมิวนิสต์ ?
ดูนั่นสิ !
พวกโจร !
คุณ ฟูจิวาระ ! คุณ ชิโยโกะ !
โห ! มันกำลังเกิดขึ้นจริงๆ ด้วย !
คุณ ชิโยโกะ ! พูดกับผมสิ !
เอ่อ... ขอโทษครับ.
หัวหน้า ! ออกไปจากที่นี่กันเถอะ !
พวกโจรหายไปไหนกันหมดแล้วเนี่ย ?!
นี่มันหมายความว่าอะไรกัน ?!
ผมก็อยากจะรู้เหมือนกันอ่า !
ชาว แมนจูเรีย ไปไหนแล้วอ่า ?!
เจ้าหญิงเพคะ !
นายท่านอยู่ที่ไหน ?
นายท่านอยู่ในปราสาทเพคะ !
เจ้าหญิง ! อย่าไปเพคะ !
นายท่าน !
ทำไมท่านไม่ยอมรอข้าก่อน ?!
ฉัน... ฉัน...
คุณร้องไห้กับหนังของเธอ ทุกเรื่องเลยหรอเนี่ย ?
ชะลอดาบของเจ้าไว้ก่อน.
นางปิศาจ ! เจ้าสิงสู่อยู่ที่ปราสาทนี้หรอ ?
จะเรียกข้าว่ายังไงก็ได้.
ตั้งแต่ก่อนที่เจ้าจะเกิด ข้าก็รู้จักเจ้าแล้ว.
งั้นเจ้าปรารถนาสิ่งใดหรือ ?
จะช่วยให้ข้าตายงั้นหรอ ?
จงดื่มสิ !
อะไรที่ไม่ได้เป็นไปในโลกนี้ ก็จะเป็นไปในโลกหน้า.
ข้าก็จะตายสินะ...
เขากำลังรอเจ้าอยู่.
นี่คือชาพันปี !
เจ้าจะหมกไหม้ตลอดกาล ในเปลวไฟแห่งรักนิรันดร !
ข้าถูกหลอกหรือเนี่ย ?!
ข้าเกลียดเจ้า ! เกินกว่าข้าจะรับไหว !
และข้าก็รักเจ้า ! เกินกว่าข้าจะรับไหว !
สักวันหนึ่งเจ้าจะเข้าใจ !
หัวหน้า ! ไม่ !
เจเนม่อน, จอมพลแห่ง นากาโตะ, ยินดีรับใช้ขอรับ !
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย ?!
ข้ายอมสละชีวิต เพื่อช่วยเจ้าหญิง !
ข้าจะไม่ทิ้งนายท่านไป.
เจ้าปิศาจ ! ชั่วนั่น !
ข้าเสียใจที่ต้องบอกว่า นายท่านถูกจับกุมตัวไปแล้ว.
นายท่านหรอ ?! นายท่านยังมีชีวิตอยู่หรอ ?!
ท่านต้องกลับไปยังดินแดนของท่าน !
ข้าจะไปหาเจ้าชาย !
มุ่งหน้าไป, ทาราคิชิ !
ใครนะ ?!
เจ้าหญิง !
ข้าจะไปหานายท่าน !
เจ้าหญิง !
นากาโตะ !
เจ้าหญิง !
ข้าจะไม่ลืมความภักดีของเจ้าเลย !
ขอให้โชคดีเป็นของท่าน !
ดูเหมือนเพิ่งผ่านมาเมื่อวานเลย.
คุณคงไม่ถือนะ ?
ไม่เลยครับ, คุณ ฟูจิวาระ ! อะไรก็ได้ที่คุณชอบ.
ขอบคุณค่ะ.
ฉันถึงไหนแล้วนะ ?
ฝ่าผ่านพวกศัตรูออกไป...
ไปที่ๆ นากาโตะ บาดเจ็บอยู่ครับ.
อ่อ, ใช่ค่ะ...
หากเขากลายเป็นเชลย, ฉันก็ยังจะไปช่วยเขาอยู่ดี.
- อะไรกันเนี่ย ?! - พวกคนร้าย !
คุ้มกันเชลยไว้ !
ข้ามาช่วยท่านแล้ว !
เจ้าไม่มีทางล้ำหน้าเกินข้าหรอก !
เจ้าหญิงทำอะไรแบบนี้ได้ด้วยหรอ ?
ข้างหลังคุณ !
จัดการนางให้เสร็จๆ ซะ !
ช้าก่อน.
เจ้าเป็นใคร ?!
ขอพักบ้างก็ดีนะ !
นามข้าคืออะไรไม่สำคัญหรอก.
เจ้า ! เจ้าตามข้ามาหรอ !
จัดการมันซะ !
ข้ามันหัวดื้อสุดๆ ซะด้วยสิ.
เจ้าจะมาเป็นห่วงข้าทำไม ?
ช่วยไม่ได้. ข้าก็เหมือนท่าน.
ด้วยเห็นผลเดียวกันกับที่ท่าน ยืนกรานที่จะไปช่วยเขา.
แต่ข้ารักเขา !
หยุดพูดแล้วก็ไปซะเถิด.
ปล่อยการต่อสู้นี้ไว้ให้ข้า.
ข้าไม่ต้องการ การขอบคุณแม้แต่นิด.
ข้าคิดมาเสมอว่า ข้าอยากจะตาย...
เพื่อผู้หญิงที่ข้ารัก.
บางทีฉันน่าจะลาออกจากงานนี้นะ...
มาเลย, ชักดาบออกมา ! เข้ามาพร้อมกันทีเดียวเลย !
การช่วยเหลือมาถึงแล้ว !
นังเด็กดื้อเอ้ย !
เขาอยู่ที่ไหน ?!
ฮึ่ม ! พวกนั้นไม่ค่อยเท่าไหร่หรอก !
รอข้าด้วย, แม่นาง ชิโยโกะ ! ข้ามาแล้ว !
ตอนนี้หัวเจ้านั่นคงจะถูกประจาน อยู่ในเมืองหลวงแล้วล่ะ !
เกียวโต หรอ ?!
สำหรับเจ้า, การเดินทางสิ้นสุดลงที่นี่แล้ว !
เขาอยู่ในเกียวโต !
โปรดเห็นใจด้วยเถิด !
ไม่ ! ข้าไม่ให้เจ้าไปหรอก !
แล้วข้าจะกลับมา !
ข้าแค่ต้องการที่จะพบเขา และมอบสิ่งที่เป็นของเขาคืนไป !
เจ้าช่างดีซะจริง !
คนที่กำลังจะถูกประหาร ไม่ต้องการอะไรทั้งสิ้นแล้ว.
ช่างโง่เสียจริง !
ไล่ตามเขาให้นานและ ให้ไกลเท่าที่เจ้าทำได้เถิด...
เจ้าหนีจากโชคชะตาเจ้าไม่ได้หรอก.
ไม่ว่าตัวเจ้า, หรือว่านาง !
อย่ามัวแต่ยืนเฉยสิ ! เอาตัวนางไป !
ยืนขึ้น !
ให้ข้าไปเถอะ ! ได้โปรด ! ให้ข้าไป !
ข้าสัญญาว่าข้าจะกลับมา ! ให้ข้าไปเถอะ !
ตอนนี้เราอยู่ใน เกียวโต แล้ว... เร็วกว่า ขึ้นรถไฟหัวกระสุนมาซะอีก !
แถมคนละยุคกันซะด้วย...
โทราคิชิ !
แม่นาง ชิโยโกะ อยู่ไหนแล้ว ?
คุณไม่ได้แต่งตัวของยุคนี้นี่.
อย่ามาจ้องข้าแบบนั้นนะ !
ข้าสอนทุกสิ่งที่ข้ารู้ให้เจ้า, และตอนนี้เจ้าก็ทำให้ข้าละอายใจยิ่งนัก !
เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะฟังเหตุผลซะบ้าง !
นังคนโง่ ! ทำให้ เอโกะ มีน้ำโห !
นางทำถูกแล้วล่ะ ! ชิโยโกะ ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในสถานะไหนซะแล้ว.
แค่มีผู้ชายไม่กี่คนมาชอบ นางก็คิดว่านางเป็น เกอิชา ซะแล้ว !
ดูนางไว้ ! ให้แน่ใจว่า นางไม่ได้หนีไปอีกครั้งล่ะ !
นี่มันเป็นสารคดีตรงไหนเนี่ย ?
เป็นแน่นอนที่สุด !
"วิญญาณทั้ง 7 : ตำนานของ ฟูจิวาระ ชิโยโกะ"!
และคนแก่ในวันนี้ !
เป็นไรมากมั้ย, แม่นาง ?
ข้าสบายดี.
ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง.
มาทางนี้เถิด.
เขาอยู่ในเมือง, ไม่ใช่หรอ ?
แน่ใจว่าเจ้าต้องไม่คิดว่าข้าจะปล่อย ให้เจ้าถูกล็อกอยู่ในนี้หรอกนะ !
ข้าจะไม่ลืมเลย !
ตั้งแต่เจ้ามาที่นี่เป็นครั้งแรก, ข้าก็รู้สึกว่าข้ารู้จักเจ้าดีแล้ว.
และข้าคิดว่าคงมีสักวัน ที่ข้าจะช่วยเจ้าบ้าง.
และตั้งแต่นั้น...
แม่นาง ชิโยโกะ !
ตั้งใจหน่อยสิครับ !
แหกคุกกันหรอ ?!
พวกซามูไรกบฏบางคนหนีไปน่ะ !
แยกย้ายกันไปเร็ว !
ขออภัยนะ.
ข้าเอง ! ท่านจำข้าไม่ได้หรอ ?
เราพบกันในวันหิมะตก, เหมือนตอนนี้ !
ข้าตามหาท่านแล้วตามหาท่านเล่า !
เพื่อที่จะมอบสิ่งนี้คืนให้ท่าน..
อ้อมไปทางนั้น ! อย่าให้ใครหนีไปได้ !
เดี๋ยว !
กุญแจของท่าน !
เก็บมันเอาไว้ จนกว่าเราจะพบกันอีกครั้งหนึ่ง.
อยู่ทางนั้น ! เร็วเข้า !
เจ้าเห็นซามูไร วิ่งผ่านมาทางนี้, บ้างมั้ย ?
เขาไปทางไหนแล้ว ?
ทางนั้น.
ข้าเคยเห็นเจ้ามาก่อนนี่...
เจ้ากำลังซ่อนอะไรบางอย่างอยู่.
บอกเรามา. เจ้ารู้ว่าเขาไปทางไหนใช่มั้ย.
แว๊บบ !
อย่ากลัวไปเลย, แม่นาง.
แล้วเขาก็มาอีกแล้วครับทั่น !
เจ้ารนหาที่แล้วที่มา กบฏต่อทางการเช่นนี้ !
และเจ้าก็โง่ที่ไม่รู้เลยว่า เวลาของเจ้าผ่านไปแล้ว.
ไปเลย, แม่นาง...
และปล่อยที่เหลือไว้ให้...
ระวังนะคะ ! คุณกำลังใช้แรงมากเกินไปแล้ว !
ช่างกรุณาต่อชายที่ต่ำต้อย เช่นผมจริงๆ !
คุณผู้หญิง ! ผมจะไม่มีวันลืมเลย...
หนีเรียนมา,ใช่มั้ย ?
เพื่อมาพบกับ ผู้ก่อความไม่สงบ "เรื่องสิทธิมนุษยชน" หรอ ?
ฉันไม่เข้าใจ...
เรามีข้อพิสูจน์ !
เขาทิ้งสิ่งย้ำเตือนเล็กๆ น้อยให้เธอ ไว้ที่กำแพงห้องเก็บของ.
จริงหรอ ?!
งั้นเธอก็รู้จักมันจริงๆ.
สิ่งที่ฉันอยากรู้ทั้งหมด. เราจะไปต่อกันที่สถานี.
เธอสามารถบอกเราทุกอย่างได้ที่นั่น.
พวกหัวแข็งอีกคนหรือเนี่ย !
บอกทุกอย่างที่พวกนั้นอยากรู้สิ.
ฉันบอกสิ่งที่ฉันไม่รู้ให้พวกนั้นไม่ได้หรอก.
แต่ฉันก็จะไม่บอก สิ่งที่ฉันรู้แก่พวกนั้นเหมือนกัน.
ฉันจะไม่มีทางทรยศเขา !
เธอนี่ช่างโง่เสียจริง !
ตอนนี้ก็พูดได้...
แต่เดี๋ยวก็เปลี่ยนใจเองแหล่ะ.
ฉันจะไม่เป็นแบบนั้นหรอก ! ฉันรักเขามากขึ้นทุกๆ วัน !
ใครๆ ก็เป็นแบบนั้นแหล่ะ.
เขาว่า เอโกะ เอาเงินที่เธอมีทั้งหมด ให้ผู้ชายไป !
แล้วเขาก็หนีไปพร้อมกับผู้หญิงคนอื่น !
ฉันอยากให้หล่อนผ่านมาทางนี้จังเลยอ่า !
เหอ ?
ทีนี้อะไรล่ะ ?
คุณผู้หญิง ! ผมมาช่วยคุณแล้ว !
- คุณเป็นใครน่ะ ? - คุณลืมผมแล้วหรอ ?
ผม เจน คนลากรถ ! ผมมาแล้ว, อย่างที่ผมสัญญาไว้ไง...
เพื่อตอบแทนความมีน้ำใจของคุณ !
ฉันจะถูกปล่อยเป็นอิสระจริงๆ หรอเนี่ย ?
ผมก็บอกคุณไปแล้วไม่ใช่หรอ ?
เราไม่ต้องการเธออีกแล้ว. เราจับคนนั้นได้แล้ว.
เดี๋ยว ! ได้โปรด !
เดี๋ยวก่อน ! ได้โปรด !
เปิดประตูที !
ได้โปรด ! ฉันแค่อยากจะพบเขา !
ได้โปรด ! เปิดประตูที !
ได้โปรด ! เปิดประตูด้วย !
อะไรอีกล่ะนั่น ?
อะไรเนี่ย, นิยายวิทยาศาสตร์หรอ ?
ไอ้ปัญญาอ่อน !
นี่เป็นวิธีตอบแทนบุญคุณของเธอหรอ ?!
แต่ยุ้งฉางกำลังไฟไหม้นะ !
เธอช่างโง่เสียจริง ! อะไรที่ทำให้เธอ คิดว่าจะตายไปด้วยกัน ?!
- ชิโย ! - ชิโย !
ชิโยโกะ, กลับมา !
เร็วเข้า !
ชิโยโกะ !
กลับมาที่นี่ !
มานี่เร็วเข้า !
ร้านขายขนม
นั่นมัน !
สักวันหนึ่งแน่นอน.
คุณ ชิโยโกะ !
คุณชิโยโกะ ! คุณชิโยโกะ !
คุณเป็นอะไรมั้ย ?!
คุณชิโยโกะ !
คุณชิโยโกะ ! คุณชิโยโกะ !
เจ้าหนีไม่พ้นหรอก...
เจ้าหนีไม่พ้น !
คุณเป็นอะไรมั้ยครับ ?
คุณรู้สึกไม่สบายหรอครับ ?
ฉันสบายดี. ถ้าคุณฟังที่พวกหมอบอก...
คุณคงคิดว่าพวกคนแก่ๆ น่ะ ป่วยอยู่ตลอด.
- เราจะกลับมาวันหลังก็แล้วกันครับ. - ไม่.
หลังจากสงคราม, เราทำทุกสิ่ง เพื่อความอยู่รอด.
เราไม่มีอาหาร, เสื้อผ้า...
อยากจะทำหนังดีๆ นั่นแหล่ะสิ่งที่ทำให้เราสู้ต่อไปได้.
แต่ละวันมันยุ่งมากทีเดียว.
แต่ฉันเชื่อเสมอว่าสักวันหนึ่ง...
เราจะได้พบกันอีกครั้ง.
โลกเปลี่ยนไป, และฉันก็คิดไม่ออกว่าจะหาเขาได้ยังไง...
มีโอกาสอยู่เสมอ...
ที่เขาจะได้ดูหนังที่ฉันแสดง.
ครับ, ช่วงกลางยุค 50 คือยุครุ่งเรืองของอาชีพคุณ...
เหอ ?!
นายรู้แล้วสินะ.
คุณอยู่ที่ จิเนอิ นี่ ? อยู่ในทีมงานของ โอทาคิ ใช่มั้ย ?
เอ่อ, ครับ,แต่ใน ตำแหน่งเล็กๆ น่ะ...
เกินกว่าที่คุณจะจำผมได้.
คุณน่าจะบอกฉันก่อน !
คือ, รู้มั้ยครับ...
ผมไม่เคยเป็นผู้กำกับ หรือแม้แต่เป็นพวกเจ้านายเลย.
และผมทำให้คุณ โอทาคิ โกรธ อยู่เสมอเลย.
ผม ทาชิบานะ เกนยะ. สบายดีมั้ยครับ ?
ทำงานดีๆ ล่ะ.
คุณ เอโกะ ครับ, นี่คือ เกนยะ, เด็กฝึกงานคนใหม่ครับ.
ผมชอบไดอะล็อกระหว่างคุณ กับ คุณ ฟูจิวาระ ชิโยโกะ เสมอมาเลยครับ.
ใช่สิ, ก็ฉันสอนเธอมาอย่างดีนี่.
อย่าไปพูดถึงคุณ ชิโยโกะ ให้เธอฟังอีกล่ะ !
จำไว้อย่างหนึ่งนะ :
ในธุรกิจนี้เรายกยอ ทั้งพวกผู้ชมและพวกนักแสดง.
ฉันจะให้นายดูว่าเขาทำยังไงกัน.
เอ่อ... ครับผม.
งั้น, ฉันก็ตกหลุมพรางเข้าแล้วสิ.
ผู้กำกับหนังก็เหมือนกับ จิตรกระแหล่ะ, ชิโยโกะ.
จิตรกรระบายสีที่เขาชอบ ลงบนผืนผ้าใบ.
และฉันก็พบสีที่เยี่ยมยอด สำหรับผ้าใบของฉัน.
สีนั้นก็คือเธอ.
เขาล่อลวงเธอด้วยคำพูดแบบนั้นหรือเนี่ย ?
ผมน่าจะเอาไปพูดบ้างนะเนี่ย...
ขอโทษนะคะ !
ไอ้สารเลว !
ขอโทษครับ.
ฟูจิวาระ ชิโยโกะ "ยอดหญิงใจแม่พระ":
หนูกลับมาแล้วค่ะ !
หนูบอกแม่แล้วว่า ให้ปฎิเสธพวกนั้นไป !
ลูกจะเป็น "แม่พระ" สำหรับทุกคน, ตลอดไปไม่ได้หรอกนะ รู้มั้ย !
ความสุขของผู้หญิงเราน่ะ มาจากการได้ดูแลบ้านเรือน !
แต่หนูน่ะ...
พวกที่กบฏต่อทางการ ก็ถูกปล่อยออกมาหมดตั้งนานแล้ว.
- เขาไม่แม้แต่จะมาหาลูกด้วยซ้ำ ! - ไม่ค่ะ !
หนูจะไปหาเขาเอง !
ลูกไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เขายังอยู่หรือตายแล้ว !
เขายังมีชีวิตอยู่ ! หนูรู้ค่ะ !
ลูกไม่ได้เป็นสาวไปตลอดกาลหรอกนะ !
เราสัญญากันว่าจะพบกันในสักวันหนึ่ง !
ลูกแก่เกินไปแล้วสำหรับ เรื่องความฝันของสาวน้อยแบบนี้ !
คัท !
มีอะไรหรอ, ชิโยโกะ ?
เอาอีกแล้วหรอเนี่ย ! ฉันเหนื่อยจัง.
คนแก่อยากจะพักบ้างแล้วนะ.
เทค ที่ 5 !
กุญแจหายไปแล้ว !
ใช่แล้ว ! นี่แหล่ะวันที่มันเกิดขึ้น !
นี่เวลาอาหารกลางวันแล้วหรอ ?
ยังหรอกจ้ะ.
เกนยะ, ไปที่กองถ่ายสิ.
เจ้าหญิงกำลังไม่สบอารมณ์นัก.
ได้โปรดเถอะ ! ช่วยมองหาให้ทั่วเลย !
ฉันต้องได้มันคืน !
อย่ามัวแต่ยืนเฉยสิ ! มองหามันไว้ !
ครับผม !
มองหาอะไรหรอ ?
กุญแจของ ชิโยโกะ น่ะเซ่ !
งั้น เอโกะ ก็เป็นคนเอาไป...
ไม่มีใครรู้เลย.
และเราก็ไม่สามารถหามันเจอที่ไหน.
มันไม่ลุกขึ้นและเดินไปเองได้หรอก ! มันต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งแหล่ะ !
กุญแจนั้นมีไว้เพื่ออะไรหรอครับ , คุณ ชิโยโกะ ?
ช่าย ! หนูก็อยากจะรู้ !
- หนูด้วย ! - บอกเราหน่อยสิคะอาจารย์ !
ใครบางคนที่ฉันรัก มอบมันให้ฉันรักษาไว้.
แฟนของอาจารย์หรอคะ ?
อาจารย์มั่นคงจัง !
- สงสัยจังว่าเขาหน้าตาจะเป็นยังไง ! - หน้าตาเขาเป็นยังไงคะ ?
เขาหล่อมั้ยน้อ ?
เขาหน้าตาเป็นยังไง...
- เหมือนพวกนักแสดงหรือเปล่า ? - เขาหน้าเหมือนใครหรอ ?
ใครนะ...
ฉันจำไม่ได้ !
แม้แต่หน้าของเขา !
ฉันรักเขามาก !
แต่ตอนนี้แม้แต่หน้าของเขา ฉันยังจำไม่ได้เลย !
ฉันขอโทษด้วยนะ.
ไม่ต้องหรอกครับ.
ชานี่หอมจริงๆ เลย.
มันคือชาสมุนไพรจากสวนของฉัน. มันดีสำหรับคุณมากนะ.
เราจะต่อกันเลยมั้ยคะ ?
หลังจากที่กุญแจหายไป, คุณก็แต่งงาน...
ค่ะ, กับคุณ โอทากิ.
มันเหมือนกับว่าบางส่วนของ หัวใจของฉันหายไปพร้อมกับกุญแจ.
และฉันก็แก่เกินไป ที่จะฝันอีกต่อไป.
เมื่อวาน, วันที่ 20, เวลา 23::47 น. เวลาญี่ปุ่น...
นักบินอวกาศอเมริกัน 7 คน...
ได้ถูกปล่อยขึ้นสู่อวกาศ จากแหลม คานาเวรัล.
อย่างที่โลกกำลังได้เห็น, จรวด จะเข้าสู่วงโคจรใน 5 นาที.
แย่จัง !
งั้น, ทีนี้เธอก็รู้แล้วสินะ.
คุณ เอโกะ ! นี่หมายความว่าอะไรกัน ?
เรื่องตลกของผู้กำกับใหญ่เขาล่ะ...
เพื่อเอาชนะใจนักแสดงยอดนิยม.
และกล่อมให้ฉันรับบทเป็นหัวขโมย.
แต่...
ฉันรู้สึกผิดต่อเธอเสมอมาแหล่ะ.
หมอดูนั่นน่ะ...
เป็นเล่ห์กลสกปรก...
มันเป็นสิ่งที่ผิด.
แต่ฉันได้ทำทุกสิ่ง เพื่อที่กำจัดเธอไป.
คุณรู้มั้ยว่าเขาอยู่ที่ไหน ?
ฉันจะรู้ได้ยังไงล่ะ ?
แต่ดูเหมือนว่าบางคน จะดูออกว่าเป็นแผนของฉัน.
ฉันทำอะไรให้คุณกันนะ ?
ฉันอิจฉา !
ความสาวของเธอ !
และการที่ไล่ตามผู้ชายคนหนึ่ง ทำให้เธอสาวอยู่เสมอ !
และฉันก็ต้องติดแหง่ก กับบทคนแก่ที่เธอต้องแสดงด้วย.
ตอนนี้ฉันหมดแม้กระทั่ง แรงที่จะเกลียดเธออีกต่อไป.
เรื่องพวกนี้มันนานมาแล้วไม่ใช่หรอ ?
เอ่อ...
เราคุยกันอยู่. เดี๋ยวค่อยกลับมาทีหลัง.
มีคนมาขอพบ คุณ ชิโยโกะ ครับ.
คุณคือ ฟูจิวาระ ชิโยโกะ, ใช่มั้ยครับ ?
คุณต้องการอะไรคะ ?
ผมขอโทษ... คุณคงจำผมได้,ใช่มั้ย ?
ไปซะ !
ผมรู้ว่าคุณต้องเกลียดผม.
ผมต้องเป็นปิศาจเพื่อที่จะรับใช้ ผู้ที่มีอำนาจในทางที่ผิด.
ผมกำลังเดินทางเพื่อไถ่โทษ...
สำหรับบาปของผมก่อนช่วงสงคราม.
จิตรกรที่ต่อต้านทางการ ที่เราจับได้ทิ้งนี่ไว้ให้คุณ.
เขาบอกว่าเขาติดหนี้คุณ, และอยากจะขอบคุณ.
ผมขอโทษด้วยจริงๆ .
ชิโยโกะ !
"มันรบกวนใจฉันที่ ฉันไม่สามารถแม้แต่จะขอบคุณ.
ฉันอยากจะพบเธอ, แต่สงคราม...
ทวีความรุนแรงขึ้นทุกที.
เมื่อสงครามยุติลง และสันติภาพที่แท้จริงมาถึง...
ฉันจะกลับบ้านที่ ฮอกไกโด และวาดรูปให้เสร็จ.
สักวันฉันจะให้เธอดู ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาว...
อย่างที่ฉันสัญญาไว้. ":
นี่น่ะหรอ ?
คือกุญแจสำหรับสิ่งที่สำคัญที่สุด.
สิ่งที่สำคัญที่สุดหรอ ?
พรุ่งนี้บอกฉันนะ. สัญญามั้ย ?
เรียกครั้งสุดท้าย สำหรับ "รถด่วนขบวนหิมะและท้องฟ้า"'...
ที่ชานชะลา 12.
บอกเรามาน่า !!
เธอกำลังอินเลิฟกะใครอยู่ !!
รักครั้งแรกซะด้วย !!
ยังจนกระทั่งพรุ่งนี้.
คืนวันที่ 14 น่ะ, ยังมีวันพรุ่งนี้อยู่...
และความหวังด้วย.
- พวกโจรอีกแล้วหรอ ?! - ปัญญาอ่อนเร๊อะ !
โปรดทราบ, ท่านผู้โดยสาร...
รถไฟขบวนนี้ขอหยุดชั่วคราว เพราะมีก้อนหินขวางทางรางรถไฟ.
เปิดประตู !!
รถบัสกำลังมา !
เจ้าหน้าที่รถไฟจะนำท่าน ลงไปที่ทางหลวงนะครับ !
เจ้าช่างโง่นัก !!
เจ้าหนีจากโชคชะตาของเจ้าไม่ได้หรอก.
เจ้าจะหมกไหม้ตลอดกาล ด้วยเปลวไฟแห่งรักนิรันดร์ !!
เขาอยู่ที่เกียวโตหรอ ?!!
ข้าจะไปหาเขา !!
เดี๋ยว !!
รักษาไว้จนกว่าเราจะพบกันอีก.
โปรดเห็นใจด้วย !!
เขายังมีชีวิตอยู่!! หนูรู้ !!
ข้าจะไปหาเขา !!
ฉันรักเขามากขึ้นทุกวัน !!
ดูเหมือนว่าคุณไม่ได้ออกมาเดินเล่นนะ... โดดขึ้นมาเลย !
นี่คือบทที่เหมาะกับคุณเลยอ่ะ !
ปล่อยเป็นหน้าที่ผมเอง !
ป้ายหน้า ฮอกไกโด จ้า !
มันอันตรายนะครับ, อย่าไปเลย !
เขากำลังรอฉันอยู่ !
ในผืนดินที่ขาวบริสุทธิ์...
เธอจะรู้สึกเหมือนเธออยู่ใน โลกที่แตกต่างและห่างไกลออกไป.
ด็อกเตอร์ !
กลับมาเถอะ !
ฉันจะเอากุญแจนี่ไปมอบให้เขา !
เดี๋ยว ! เดี๋ยวก่อน !
ได้โปรด ! เดี๋ยวก่อน ! ได้โปรด ! รอด้วย !
รอก่อน !
ฉันจะไปหาคุณ ! แม้ที่ไหนฉันก็จะไป !
คุณจะไปจริงๆ หรอ ?
ฉันสัญญาไว้แล้ว.
ฉันบอกเขาว่าฉันจะไปหาเขา.
แต่คุณจะไม่ได้กลับมาอีกนะ !
- คุณ ชิโยโกะ ! - หัวหน้า ! ระวัง !
คุณ ชิโยโกะ ! ผมแคร์คุณ.. ตลอดมานะ !
แผ่นดินไหว !
คุณ ชิโยโกะ , ระวัง !
คุณ ชิโยโกะ ! วิ่ง !
- คุณ ชิโยโกะ ! - คุณเป็นอะไรมั้ย ?!
ขนของออกไปเร็ว !
คุณ ชิโยโกะ !
- ใครก็ได้ช่วยที ! - เร็วเข้า !
คุณ ชิโยโกะ !
เร็วเข้า !
เธออยู่ที่นี่ ! และ เกนยะ ด้วย !
คุณเป็นอะไรมั้ย ?!
อูย !
คุณช่วยกำบังฉันไว้หรอ ?
- ครับ. - อนาคตไกลแน่, เกนยะ !
ข้าเกลียดเจ้า !
และข้ารักเจ้า ! มากกว่าข้าจะรับไหว !
คุณ ชิโยโกะ !
- คุณ ชิโยโกะ, มีอะไรหรอ ?! - คุณ ชิโยโกะ !
เกนยะ, นายทำอะไรไปน่ะ ?!
ป่าวนะครับ !
ลองจินตนาการว่าลืมใครบางคน ที่ช่วยชีวิตฉันไว้สิ !
ไม่เลยครับ... ผมดูเปลี่ยนไปเยอะแล้ว.
มัน 30 ปีมาแล้ว... ที่ฉันใช้ชีวิตอยู่เงียบๆ หลังจากนั้น.
ทำไมคุณถึงทำงั้นครับ ?
หลังจากที่คุณหายไปใน ฮอกไกโด, คุณกลับมาทำหนังต่อ.
หลังจากที่เกิดอุบัติเหตุที่สตูดิโอ...
ทำไมคุณต้องซ่อนตัวด้วยครับ ?
ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้พบเขาอีกครั้ง, ถึงแม้ว่า...
ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า...
จะตามเขาไปทุกที่.
งั้นทำไมล่ะครับ ?
หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น, ฉันก็คิดบางอย่างได้.
ฉันไม่ใช่หญิงสาว ที่เขาจำได้อีกต่อไปแล้ว.
ข้าเกลียดเจ้า !
มากกว่าที่ข้าจะรับไหว !
ฉันอยากให้เขาเห็นฉัน ในสภาพหญิงสาวที่ฉันเคยเป็น.
คุณ ชิโยโกะ ?
แผ่นดินไหวอีกแล้ว !
คุณ ชิโยโกะ !
คุณพร้อมที่จะช่วยฉันเสมอเลยนะ...
คุณ ชิโยโกะ ! คุณชิโยโกะ !
ในท้ายที่สุด...
เธอก็ไม่ได้พบ ชายคนที่มอบกุญแจให้เธอได้อีกครั้ง.
เจ้าตำรวจเฒ่าคนนั้น...
จิตรกรคนนั้น...
ปฏิเสธที่จะพูด, จนกระทั่งวาระสุดท้าย.
ผมก็เลยทรมานเขา.
ผมฆ่าเขา.
งั้นคุณ ชิโยโกะ...
ก็ตามไล่เงามาตลอด.
ผมขอโทษด้วยครับ ! เราถามคุณมากเกินไปหน่อย.
ไม่... ฉันสนุกมากเลย.
แต่ฉันว่านี่เป็นการลาจากแล้วล่ะ.
หมอบอกว่าคุณจะไม่เป็นไรนะครับ !
คุณโกหกไม่เก่งเลยนะ, รู้มั้ย ?
อย่าเศร้าไปเลย.
ในที่สุด, ฉันก็จะไป...
ตามผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง.
เห็นมั้ย ? ฉันมีกุญแจ, ขอบคุณคุณมากนะ.
มันใช้เปิดประตู ความทรงจำของฉันเรื่องเขา.
ในขณะที่ฉันได้คุยกับคุณ...
เด็กสาวที่ฉันเคยเป็นกลับมามีชีวิตอีกครั้ง.
ครั้งนี้คุณได้พบเขาแน่. ผมมั่นใจครับ !
ฉันสงสัยจัง...
แต่บางทีมันอาจไม่จำเป็นแล้วก็ได้.
ในที่สุด...
ในที่สุด, ก็จะเป็นการไล่ตาม ชายคนที่ฉันรักจริงๆ แล้ว.
www.thaisubtitle.com
บรรยายไทยโดย nanatakara